Jednym z przestępstw wymienionych w Kodeksie Prawa Kanonicznego z 1983r., zagrożonym wydaleniem ze stanu duchowego, jest przestępstwo usiłowania zawarcia małżeństwa. Czytamy o nim w kan. 1394 §1 KPK: „Przy zachowaniu przepisu kan. 194, § 1, n. 3, duchowny usiłujący zawrzeć małżeństwo, choćby tylko cywilne, podlega suspensie wiążącej mocą samego prawa. Gdy po upomnieniu nie poprawia się i nadal daje zgorszenie, może być karany stopniowo pozbawieniami lub także wydaleniem ze stanu duchownego”. Usiłowanie zawarcia małżeństwa jest jednym z najczęściej popełnianych przestępstw przez duchownych.
W przypadku zakonników o ślubach wieczystych, nie należących do stanu duchownego, za usiłowanie zawarcia małżeństwa zostają oni, zgodnie z kan. 1394 §2, ukarani interdyktem latae sententiae. Natomiast zakonnik tylko ślubów czasowych, nie będący osobą duchowną, zawiera małżeństwo ważnie, chociaż niegodziwie, gdyż jego czyn nie jest podmiotem przeszkody zrywającej, o której mowa w kan. 1088. Jednak w obu przypadkach zakonnicy ci zostają ipso facto wydaleni z instytutu.
Szerzej na ten temat: G. Lobina, La separazione dei religiosi dall’instituto.